Η Θεσσαλονίκη, τα κινήματα και ο πολιτισμός χάσανε ένα από τα πιο ξεχωριστά παιδιά τους.
Γνωρίσαμε τη Νικόλ λίγο πριν από το φοιτητικό κίνημα του 2006-2007 και δεθήκαμε με συντροφικούς και φιλικούς δεσμούς που βάθυναν μέσα από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και τους αντιμνημονιακούς αγώνες του 2010-2015.
Όταν η Νικόλ ξεκίνησε να δουλεύει στο αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ χαρήκαμε τόσο πολύ που ένα από τα παιδιά «του Μάη και του Ιούνη» συμβάλλει τόσο ενεργά στον αγώνα για εργατική αυτοδιαχείριση.
Και όταν ανέδειξε την τρανς ταυτότητά της, έφερε μία τομή στους αγώνες για ισότητα επηρεάζοντας όχι μόνο τη Θεσσαλονίκη αλλά και όλη την υπόλοιπη Ελλάδα.
Η Νικόλ άνοιξε νέους δρόμους, ούσα η ψυχή των προσπαθειών για μία διαφορετική πολιτισμική έκφραση όπως το CoOpen Air Festival, η Suburbia, το KRAU και πολλά άλλα!
Έβαλε το λιθαράκι της ώστε η Σαλονικούλα, όπως την έλεγε, να γίνει πιο ανθρώπινη, πιο συμπεριληπτική και πιο πολυφωνική και για αυτό αγαπήθηκε από πάρα πολλούς ανθρώπους με διαφορετικές καταβολές.
Θα μας λείψουν πολλά από την Νικόλ… Ίσως πιο πολύ το χαμόγελό της, ένα χαμόγελο που δεν έσβηνε ακόμα κι αν όλα τριγύρω πήγαιναν στραβά.
Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια σε όλους/ες/α που είχαν την τύχη να συμπορευτούν έστω και λίγο μαζί της.
