Φέτος, η εξέγερση του Πολυτεχνείου, ως ένα σημείο τομής στην ιστορία των πολιτικών αγώνων, έρχεται στο φως των αγώνων για ζωή και αξιοπρέπεια που έχουν αναζωπυρωθεί πολύμορφα σε πολλά σημεία του κόσμου.
Η εξέγερση στην Γαλλία, η εκλογική νίκη της Ένωσης φοιτητών στην Σερβία, οι αγώνες στην Αλβανία, η ήττα του Τραμπ στις ΗΠΑ, η πανευρωπαϊκή απεργία στα λιμάνια, οι τεράστιες κινητοποιήσεις στην Ιταλία, η αντίσταση στον Λίβανο, ο αξιοθαύμαστος αγώνας του παλαιστινιακού λαού, μας θυμίζουν ότι η ιστορία δεν ακολουθεί μια γραμμική πορεία, οι αγώνες δεν έχουν προκαθορισμένα αποτελέσματα και οι συνθήκες δεν ωριμάζουν μόνες τους.
Οι εξεγέρσεις και οι νέες διεθνιστικές πρακτικές αποτυπώνουν τα βαθιά αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος. Μετα την κρίση του 2008, η όποια ανάκαμψη υπήρξε, έγινε στη βάση της περαιτερω εξαθλίωσης της εργατικής τάξης και της καταστροφής του περιβάλλοντος. Σήμερα, η κυρίαρχη ιδεολογια επιδιώκει να αποσπάσει τη συναίνεση για νέες εκστρατείες του ιμπεριαλισμού και για νέα λεηλασία της φύσης.
Όλο και περισσοτερο επενδυουν στον φόβο και την απειλή για να κρατήσουν την κοινωνική ειρήνη. Στην Ελλαδα, επικαλούνται τους υποτιθέμενους εθνικούς εχθρούς για να κρύψουν τις συνέπειες της πολιτικής τους. Όμως, οι εξεγέρσεις διεθνώς δείχνουν ότι και αυτό το μοντέλο κυριαρχίας φτανει στα όρια του.
Η κοινωνική κίνηση που παρατηρούμε απέναντι στην εξαθλίωση, την υποβάθμιση του επιπέδου ζωής, την ακρίβεια, τον πόλεμο, την ακροδεξιά, είναι μια κίνηση που συμπυκνώνεται στο σύνθημα του Πολυτεχνείου: ψωμί, παιδεία, ελευθερία.
Οι πολύμορφοι αγώνες παγκοσμίως δίνουν ανάσα στους καταπιεσμένους, απέναντι σε ένα οικονομικό και πολιτικό σύστημα, που φαντάζει ανίκητο και σε μια άνοδο της ακροδεξιάς που φαντάζει αναπόφευκτη. Αποδεικνύουν, πώς οι κοινωνίες είναι ενεργά υποκείμενα που διαμορφώνουν τις συνθήκες του τώρα και τις δυνατότητες του αύριο.
Φέτος, το Πολυτεχνείο τιμάται μέσα από την συμβολή της εξέγερσης στο ιστορικό νήμα των αντιστάσεων. Όμως το Πολυτεχνείο δεν αποτελεί μόνο μια ιστορική μνήμη, αλλά μια ενεργή πολιτική παρακαταθήκη.
Το Πολυτεχνείο δεν έχει τελειώσει. Για αυτό υπάρχει συστηματική προσπάθεια να αλλοιωθεί η ιστορία, τόσο από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις, όσο και από την ακροδεξιά. Γι’αυτό γίνεται προσπάθεια να ντυθεί με τον μανδύα ενός γεγονότος που ανήκει στο παρελθόν, σε μουσεία, να το βλέπουμε από μακριά. Σε αυτό το πλαίσιο, καταγγέλουμε τον πρύτανη του ΕΜΠ, Γ. Χατζηγεωργίου, για τις μεθοδεύσεις του να απογυμνώσει τον τριήμερο εορτασμό.
Ο τριήμερος εορτασμός του Πολυτεχνείου είναι υπόθεση του λαού και της νεολαίας, καμιάς πρυτανείας, καμίας κυβέρνησης, καμίας αστυνομίας. Οι περιορισμοί που αποφασίστηκαν από τον πρύτανη, για κλειστά κτίρια και ανοιχτό Πολυτεχνείο μέχρι τις 18:00, είναι απαράδεκτοι και ακριβώς σε αυτό αποσκοπούν: σε ένα τριήμερο χωρίς τη μαζική συμμετοχή εργαζομένων, χωρίς πολιτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Ένα τριήμερο που θα αρχίζει και θα τελειώνει όταν το πει ο πρύτανης.
Όχι μόνο είμαστε απέναντι του αλλά δεσμευόμαστε να σταθούμε έμπρακτα απέναντι σε τέτοιου είδους περιορισμούς, προς υπεράσπιση του πραγματικού νοήματος της εξέγερσης, μιας εξέγερσης που στο σήμερα θέλει να εκφράσει και να πυροδοτήσει όλους εκείνους τους αγώνες που δίνουμε καθημερινά: αγώνες για ψωμί – παιδεία – ελευθερία, για απεμπλοκή της χώρας μας από τα επικίνδυνα σχέδια ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ, για μια ελεύθερη Παλαιστίνη, για το δικαίωμα μας να ζήσουμε με αξιοπρέπεια απέναντι σε εκείνους που προσπαθούν να μας πουν να κάνουμε ησυχία. Ο δρόμος για εμάς, είναι εκείνος της Ανυπακοής.
Το Πολυτεχνείο εξακολουθεί να αποτελεί αγκάθι στην κανονικότητα που επιθυμεί να επιβάλλει κράτος και κεφάλαιο.
Έτσι, για εμάς, το Πολυτεχνείο εξακολουθεί να αποτελεί οδοδείκτη στους αγώνες.
Διατηρώντας την φλόγα αναμμένη και την μνήμη στο σήμερα, αγωνιζόμαστε για το δικό μας τρίπτυχο: αντίσταση, αλληλεγγύη, ανατροπή.
