Δεν αρκέστηκε σε αυτό, αλλά επιπλέον έσπευσε να ζητήσει ο ίδιος, για λογαριασμό του Ισραήλ, τον αφοπλισμό όλων των δυνάμεων στις οποίες το Ισραήλ έχει κηρύξει τον πόλεμο. Τη στιγμή που ο Νετανιάχου καταζητείται από το Διεθνές Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου, ο Μητσοτάκης ζητά να του λυθούν τα χέρια για να συνεχίσει ανενόχλητος το γενοκτονικό του έργο.

Η εικόνα αυτή είναι μια εικόνα ντροπής για τη χώρα. Τη μετατρέπει στον πιο πιστό και πρόθυμο σύμμαχο ενός Κράτους που τα τελευταία τρία χρόνια μόνο έχει σκοτώσει 75.000 άμαχους, έχει δολοφονήσει μαζικά παιδιά, έχει οργανώσει λιμοκτονίες και έχει κηρύξει πάνω από 10 επιθετικούς πολέμους, αποτελώντας το απόλυτο κράτος-τρομοκράτη.

Οι δικαιολογίες περί «στρατηγικής συνεργασίας», αμυντικών συστημάτων και ενεργειακών deals δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κυνική κάλυψη μιας πολιτικής που στηρίζει τις σφαγές στη Γαζα και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς σε βάρος του Ιράν.

Στην πραγματικότητα καμία «ασφάλεια» της χώρας δεν εξασφαλίζεται έτσι. Η εμπλοκή της χώρας μας στους επιθετικούς σχεδιασμούς του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο μας καθιστά μέρος του προβλήματος, απομονώνοντας την Ελλάδα από τις δυνάμεις που παλεύουν για την ειρήνη.

Η Ελλάδα μετατρέπεται σε οικονομικό και στρατιωτικό δορυφόρο του γενοκτονικού κράτους και παράλληλα, στηρίζοντας το Ισραήλ, παραιτείται από το μοναδικό πραγματικό εργαλείο ασφάλειας που έχει και είναι το διεθνές δίκαιο.

Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά ξεκαθαρίζουμε:

• Καμία συνεργασία με το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ.
• Άμεση διακοπή όλων των στρατιωτικών και διπλωματικών συμφωνιών που στηρίζουν τη σφαγή στη Γάζα και τον Λίβανο.

Ο ελληνικός λαός, με τη μακρά παράδοση αλληλεγγύης στους καταπιεσμένους, δεν θα γίνει συνένοχος στα εγκλήματά τους!

Το άρθρο Οι εικόνες ντροπής του Μητσοτάκη στη Νέα Υόρκη δεν μας αξίζουν – Καμία συνεργασία με το γενοκτόνο κράτος του Ισραήλ εμφανίστηκε πρώτα στο Ανυπακοή - για μια οικολογική ριζοσπαστική αριστερά.

Ο Παναγιώτης Λίλλης υπήρξε για πολλές δεκαετίες ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πρόσωπα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ένας από τους εκπροσώπους αυτού του είδους εργαζόμενου διανοούμενου που διαμορφώνουν την ιστορία της Αριστεράς.

Μέσα από τις τάξεις της ΟΣΕ και του ΣΕΠ αρχικά και της ΔΕΑ στη συνέχεια, και μέσω της ΔΕΑ στον ΣΥΡΙΖΑ της πρώτης περιόδου, μέσα από το αντιεθνικιστικό και το αντιφασιστικό κίνημα, ο Παναγιώτης Λίλλης εισέφερε πάντοτε τη δημιουργική και ανήσυχη σκέψη του στο κοινωνικό κίνημα και δεν απουσίασε από καμία μάχη του καιρού του, για κοινωνική δικαιοσύνη και σοσιαλισμό με ελευθερία.

Στους οικείους και τις οικείες, τους συντρόφους και τις συντρόφισσες και όσους και όσες συμπορεύθηκαν μαζί του, εκφράζουμε τα ειλικρινή και συντροφικά μας συλλυπητήρια.

Το άρθρο Το ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά για τον θάνατο του Παναγιώτη Λίλλη εμφανίστηκε πρώτα στο Ανυπακοή - για μια οικολογική ριζοσπαστική αριστερά.

Σας προσκαλούμε στην εκδήλωση που διοργανώνει η Ανυπακοή (για μια οικολογική ριζοσπαστική αριστερά) με σκοπό την κοινή δράση και την αντιφασιστική επαγρύπνηση σε μια περίοδο ανόδου της Ακροδεξίας που συνοδεύεται με την πρόσφατη αποφυλάκιση Κασιδιάρη.

Την Πέμπτη 1 Οκτωβρίου στις 19:00 στο ΙΛΙΟΝ PLUS (Πατησίων & Κοδριγκτώνος 17).

Ομιλητές/τριες:

• Θανάσης Καμπαγιάννης: Δικηγόρος πολιτικής αγωγής στη δίκη της ΧΑ
• Χρήστος Αβραμίδης: Δημοσιογράφος, μέλος Πολιτιστικού Συλλόγου «Παύλος Φύσσας – Killah P»
• Γεωργία Βαλωμένου: Εκπαιδευτικός, μέλος Αντιφασιστικού Δικτύου Παιδείας

Συντονίζει: Ζέτα Ξυδάκη (Ανυπακοή)

Στη συζήτηση θα παρέμβουν αντιφασιστικές συλλογικότητες, αγωνιστές και αγωνίστριες. Η παρουσία όλων μας είναι κρίσιμη για να στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα ενάντια στον εκφασισμό της κοινωνίας.

Η κοινωνία και τα κινήματα δεν ξεχνούν, δεν συγχωρούν και συνεχίζουν τον αντιφασιστικό αγώνα.

Το άρθρο Από την καταδίκη της ΧΑ στην επάνοδο Κασιδιάρη: ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ εμφανίστηκε πρώτα στο Ανυπακοή - για μια οικολογική ριζοσπαστική αριστερά.

Ο καταδικασμένος σε έξι χρόνια κάθειρξη, Αθανάσιος Χορταριάς, παραμένει στη φυλακή, με το ενδεχόμενο αποφυλάκισης να επανέλθει ανά πάσα στιγμή μέσα από τις προβλεπόμενες διαδικασίες.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ίδιο συνένοχοι στη δολοφονία του Ζακ είναι και όσοι προσπάθησαν από την πρώτη στιγμή να καλύψουν τους δολοφόνους του, όπως και τα συστημικά ΜΜΕ που προέβησαν στη δολοφονία χαρακτήρα του Ζακ. Τη Zackie την δολοφόνησαν όλα εκείνα που πολεμούσε. Η τρανσφοβια, η ομοφοβία, ο ρατσισμός, η πατριαρχία.

Χρέος μας είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια σε κάθε μορφή πατριαρχίας, σεξισμού, ομοφοβίας, τρανσφοβίας, ρατσισμού και φασισμού. Ενάντια σε κάθε σύστημα που καταπιέζει, κακοποιεί και δολοφονεί, ό,τι θεωρεί διαφορετικό.

Ως ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα και ως άτομα που στεκόμαστε στο πλευρό της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, στηρίζουμε μαζί με άλλες συλλογικότητες τη συγκέντρωση και πορεία την Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου στις 18:30 στη Γλάδστωνος και τις συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα.

8 χρόνια μετά συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για μια πιο δίκαια, συμπεριληπτική και τρασνφεμινιστική κοινωνία.

Το άρθρο 8 χρόνια χωρίς τον Ζακ, 8 χρόνια αγώνας για δικαιοσύνη και ορατότητα εμφανίστηκε πρώτα στο Ανυπακοή - για μια οικολογική ριζοσπαστική αριστερά.

Η πρόκληση δεν σταμάτησε στην απευθείας μετάδοση του γεγονότος, αλλά συνεχίστηκε και στα σχόλια των εκφωνητών, που παρέπεμπαν σε «ευτυχές κοινωνικό γεγονός», από αυτά που κατά συρροή αναπαράγουν οι πρωινές και οι μεσημεριανές εκπομπές των καναλιών.

Αντίστοιχες ελεεινές απόπειρες ξεπλύματος των ναζί, πριν από 15 χρόνια, επέτρεψαν στην εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή να κανονικοποιηθεί στη συνείδηση ενός περιθωριακού κομματιού της ελληνικής κοινωνίας και να αναπτύξει τη δολοφονική δράση της.

Φαίνεται όμως ότι για τα ιδιωτικά κανάλια το να βάζουν τις φασιστικές ιδέες στο πλυντήριο είναι μια συνήθεια που δεν χάθηκε, απλά διακόπηκε για κάποια χρόνια όταν η ανάδειξη της δολοφονικής δράσης των ναζί το έκανε αδύνατο.

Δηλώνουμε σε όλους τους τόνους: Το αίμα δεν είναι νερό, η μνήμη δεν είναι σκουπίδι και ο φασισμός δεν είναι gossip. Αυτοί που ανερυθρίαστα σήμερα προβάλουν τον καταδικασμένο ναζί διευθυντή εγκληματικής οργάνωσης, είναι συνένοχοι της επόμενης δολοφονίας, της επόμενης επίθεσης με μαχαίρι και σιδερολοστό, του επόμενου τραμπουκισμού σε γυναίκα, εργαζόμενο ή φοιτητή.

Καλούμε την ΕΣΗΕΑ, την ΠΟΕΣΥ και όλες τις ενώσεις του Τύπου να πάρουν μέτρα για να μην επαναληφθεί η σημερινή χυδαιότητα. Η κανονικοποίηση του ναζισμού αποτελεί εν δυνάμει έγκλημα και δεν έχει καμία σχέση με τη δημοσιογραφική δεοντολογία.

Ως ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά καλούμε κάθε εργαζόμενο, εργαζόμενη, νέο και νέα την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου στις 17:30, στο μνημείο του Παύλου Φύσσα, για να διαδηλώσουμε μέσα από τις γειτονιές του μπλόκου της Κοκκινιάς και της Αντιφασιστικής Αντίστασης ενάντια σε κάθε απόπειρά νεκρανάστασης των ναζιστών εγκληματιών.

Η προσπάθεια κανονικοποίησης του φασισμού δεν θα περάσει.

Ο ναζισμός θα τσακιστεί ξανά!

Το άρθρο Η μνήμη δεν είναι σκουπίδι – Δεν θα αφήσουμε τα ιδιωτικά ΜΜΕ να ξεπλύνουν τους ναζί δολοφόνους εμφανίστηκε πρώτα στο Ανυπακοή - για μια οικολογική ριζοσπαστική αριστερά.

Μια κληρονομιά που δεν σβήνει

Κάθε αντιφασίστας, αντιφασίστρια, κάθε άνθρωπος που θέλει έναν κόσμο ελευθερίας και δικαιοσύνης, θυμάται με χαρά την 7η Οκτωβρίου του 2020 και πάντα οι καρδιές θα χτυπάνε πιο δυνατά όταν θυμούνται τα μεγάφωνα να ηχούν ότι «η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση». Εκείνη τη μέρα, το αντιφασιστικό κίνημα έζησε μια κορυφαία και ιστορική στιγμή συμπύκνωσης των πολύμορφων αγώνων που επισφράγισε εκείνη τη δεκαετία. Υπό την ασφυκτική πίεση χιλιάδων διαδηλωτών, η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε ως αυτό που πάντα ήταν από την ίδρυσή της, εγκληματική οργάνωση.

Με οργανωμένα τάγματα εφόδου που επιτέθηκαν κατά μεταναστών σε λαϊκές αγορές, οργάνωση αρχικά «επιτροπών κατοίκων» με σαφέστατα μισαλλόδοξο λόγο και τελικά βίαιων πογκρόμ σε πολυπολιτισμικές γειτονιές όπως ο Άγιος Παντελεήμονας, εκπαιδεύσεις μελών και στελεχών στα όπλα με αποτέλεσμα τη δολοφονία των Σαχζάτ Λουκμάν και Παύλου Φύσσα.

Όλα αυτά πάντα με την πολύμορφη στήριξη του συστήματος. Η Χρυσή Αυγή «νομιμοποιήθηκε» μέσα από τα κανάλια και τη στήριξη μερίδας πολιτικών-τραγουδιστών και διάσημων κάθε είδους που είδαν σε αυτή ένα «γνήσιο κίνημα». Συγχρόνως, χρηματοδοτήθηκε από συγκεκριμένες μερίδες του εφοπλιστικού κεφαλαίου για χάρη του οποίου έστηναν φιλο-εργοδοτικά σωματεία και οργάνωναν επιθέσεις σε συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα.

Φυσικά, πάνω από όλα, όλοι αυτοί έβλεπαν στη ΧΑ έναν δρόμο να ανακοπεί η ριζοσπαστικοποίηση του 2010-2012, η άνοδος των αγώνων και της Αριστεράς αλλά και μια ευκαιρία να οδηγηθεί η κοινωνική αγανάκτηση για τα μνημόνια σε τελείως άλλους δρόμους. Η Χρυσή Αυγή έφτασε να είναι τρίτο κόμμα σε απανωτές εκλογικές μάχες την περίοδο 2014-2015 όντας μάλιστα την περίοδο της κρίσης η πιο μαζική και δυναμική έκφραση τουφασισμού στην Ευρώπη με το Γιόμπικ στην Ουγγαρία και το ΕΛΑΜ στην Κύπρο να ακολουθούν.

Η παρακαταθήκη του 2020

Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής ήταν επιστέγασμα αγώνων, τόσο εντός όσο και εκτός δικαστηρίων. Ήταν αποτέλεσμα μιας δουλειάς αποφασισμένων αντιφασιστριών-αντιφασιστών σε όλα τα επίπεδα, από την πολιτική αγωγή και την κατάρριψη όλων των γελοίων επιχειρημάτων τους μες τα δικαστήρια μέχρι την απομόνωση τους στην κοινωνία και τις καμπάνιες (#Δεν είναι αθώοι) την περίοδο της πανδημίας που βοήθησαν να εκφραστεί η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που ήθελε να τους δει να διαλύονται.

Παρά την υποχώρηση των κοινωνικών αντιστάσεων μετά το 2015, το αντιφασιστικό κίνημα συνέχισε τον αγώνα όλη αυτή την περίοδο με συγκεκριμένα-απτά αποτελέσματα, όπως την απώλεια της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης της ΧΑ στις εκλογές του 2019. Μετά την καταδίκη, φυλακίστηκαν οι αρχηγοί των ταγμάτων εφόδου αλλά κυρίως απενεργοποιήθηκαν πολιτικά κορυφαία στελέχη τους όπως ο αρχηγός Μιχαλολιάκος, ο Λαγός, ο Παππάς κι ο Κασιδιάρης.

Η ΧΑ διασπάστηκε και σε επίπεδο δρόμου και δράσεων απέμειναν άμαζα, όχι όμως ακίνδυνα, απομεινάρια της· παραφυάδες και δορυφορικές παρακρατικές ομάδες (ΕΝΕΘ, Propatria, Μέτωπο Νεολαίας κλπ, Εθνικό Μέτωπο) οι οποίες δρουν τα τελευταία χρόνια με επιθέσεις σε Εύοσμο-Σταυρούπολη στη Θεσσαλονίκη και σε Νέο Ηράκλειο και Πετρούπολη στην Αθήνα, φιλοξενώντας όσα στελέχη και μέλη της ΧΑ δεν κρύφτηκαν μετά το αποτέλεσμα της δίκης.

Ο αγώνας του αντιφασιστικού κινήματος σε όλα τα επίπεδα έκανε την κοινωνία λίγο πιο ασφαλή για όλους αλλά ιδίως για τις γυναίκες, τις μετανάστριες και τους πρόσφυγες, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα και κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για έναν άλλο, καλύτερο κόσμο. Επιπλέον, ανέδειξε ότι οι δολοφονίες και οι επιθέσεις δεν είναι «υπερβολές» ή παράπλευρες συνέπειες του δήθεν πατριωτικού ζήλου αλλά αποτελούν κομμάτι του πυρήνα της φασιστικής ιδεολογίας και άμεση συνέπεια της.

Με αυτό τον τρόπο, ήδη από το 2013, το κίνημα ανέκοψε μια πορεία αντιδραστικής αναδιάρθρωσης του πολιτικού σκηνικού, με την καταρρέουσα ΝΔ του Σαμαρά (τότε) να προσπαθεί να προσεταιριστεί είτε τμήμα είτε το όλο της ΧΑ. Αντίστοιχα, καταρρίφθηκε στην πράξη η θεωρία των δύο άκρων και διαπαιδαγωγήθηκε μια νέα γενιά, που μπορεί να μην έζησε την κινηματική έξαρση των προηγούμενων χρόνων αλλά γνώρισε τι θα πει αντιφασιστικό κίνημα και νίκη.

Ο φραγμός που υψώθηκε στις 7 Οκτωβρίου του 2020 έβαλε όρια για την Ακροδεξιά ευρύτερα και τις φασιστικές ομαδοποιήσεις. Το όριο αυτό ισχύει και για τη νέα προσπάθεια του καταδικασμένου νεοναζί, Ηλία Κασιδιάρη.

Υπάρχει σήμερα εύλογη οργή και απογοήτευση μαζί για την αποφυλάκιση του Κασιδιάρη και τη δεδηλωμένη πρόθεση του να δημιουργήσει νέο κόμμα. Αυτό όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συνεπάγεται απαξίωση των κατακτήσεων της προηγούμενης περιόδου, με την καταδίκη ως αποκορύφωμα. Αντίθετα, η πρόκληση σήμερα είναι να καταλάβουμε τις δυσκολίες που υπάρχουν αλλά και να δούμε τι πρέπει να κρατήσουμε από το παρελθόν και τις επιτυχίες του.

Η συντηρητική στροφή και η κανονικοποίηση της Ακροδεξιάς

Είναι δεδομένο ότι μια δικαστική απόφαση δεν θα μπορούσε να ανατρέψει συνολικά μια πορεία συντηρητικοποίησης της κοινωνίας και εμπέδωση ρατσιστικών πολιτικών στην κυρίαρχη σκηνή – κανείς ποτέ δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Τα τελευταία χρόνια η Ακροδεξιά στην Ευρώπη είτε βρέθηκε να κυβερνάει (όπως στην Ιταλία) είτε στα πρόθυρα της κυβερνητικής εξουσίας (όπως στη Γερμανία, την Αγγλία και τη Γαλλία) είτε έχει καταφέρει να ορίσει τη δημόσια συζήτηση και θεσμικά να κατοχυρώσει πολιτικές της.

Αυτό το τελευταίο είναι η περίπτωση της Ελλάδας, στην οποία ακριβώς το όριο που έθεσε η αντιφασιστική νίκη του 2020 εμπόδισε σε πολιτικό επίπεδο κατά το ενδιάμεσο αυτό χρονικό διάστημα την ελληνική Ακροδεξιά να αποκτήσει αυτοτελή ηγεμονικό πολιτικό φορέα που να μπορεί να εκφράσει το ρεύμα ανόδου της Ακροδεξιάς διεθνώς.

Συγχρόνως, η συμπόρευση της Ακροδεξιάς στην υπόθεση της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη και των νέων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων σε Λίβανο και Ιράν δίνουν ένα γενικό σήμα ότι αυτή η δύναμη μπορεί να αποτελέσει την επόμενη μέρα για το καπιταλιστικό σύστημα γενικότερα. Η Μελόνι έχει δώσει τα καλύτερα διαπιστευτήρια ως προς αυτό και σήμερα μια χαρά συνεργάζεται με τους πολιτικούς του Ακραίου Κέντρου στη διαμόρφωση των ρατσιστικών και φιλοπόλεμων πολιτικών της ΕΕ.

Κρίσιμο ρόλο σε αυτό έπαιξε η στροφή της ίδιας της Ακροδεξιάς που, χωρίς να εγκαταλείπει πλήρως τον αντισημιτισμό της, τον υποβάθμισε για χάρη της ισλαμοφοβίας, συμβάλλοντας καθοριστικά σε ένα από τα πιο κρίσιμα πρότζεκτ του συστήματος τις τελευταίες δεκαετίες.

Η άνοδος της ισλαμοφοβίας και του λευκού, αποικιοκρατικού εθνικισμού δίνουν και ευκαιρίες συστράτευσης στις νέες σταυροφορίες του ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή αλλά και οδηγούν κομμάτι λαϊκών μαζών να φαντασιώνονται κάποια αντιπολίτευση στις ελίτ (κυρίως στο πεδίο της «woke ατζέντας») την ίδια στιγμή που συναινούν στα πιο καταστροφικά σχέδια τους· όλα αυτά την περίοδο του τραμπισμού που την μεγαλύτερη οικονομία και την ισχυρότερη πολεμική μηχανή του πλανήτη ελέγχει μια εκδοχή ακροδεξιάς στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Δεν θα επεκταθούμε παραπάνω σε αυτό τώρα αλλα είναι σαφές οτι αυτό αποτελεί τη μεγάλη πρόκληση για την Αριστερά της εποχής μας: σε μια εποχή πολλαπλών αδιεξόδων του συστήματος, να δώσει ενωτική ριζοσπαστική εναλλακτική γύρω από τα βασικά επίδικα της περιόδου όπως η ακρίβεια και η πολεμική προετοιμασία και να μην αφήσει την πολιτική διαπάλη να εγκλωβιστεί στο δίπολο «παραδοσιακού», δήθεν προοδευτικού νεοφιλελευθερισμού εναντίον ακροδεξιού, δήθεν αντισυστημικού και δυνάμει νεοφασιστικού, νεοφιλελευθερισμού. Κομμάτι αυτής της προσπάθειας είναι ο αγώνας για να συντριβούν τα φασιστικά μορφώματα.

Έχει σημασία να μπορέσουμε να βρούμε μια ισορροπία καταρχάς στο επίπεδο της κατανόησης του φαινομένου. Είναι η κυρίαρχη πολιτική που τροφοδοτεί τον φασισμό· οι δολοφονίες αγωνιστριών από τον ICE, διευκολύνουν φασιστικές ομάδες στις ΗΠΑ, τα δολοφονικά pushbacks σε Πύλο και τη Χίο από την κυβέρνηση Μητσοτάκη στρώνουν τον δρόμο στον Κασιδιάρη.

Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Κασιδιάρης είναι απλά μια πιο δεξιά, πιο αυταρχική εκδοχή του Μητσοτάκη. Υπάρχει ποιοτική διαφορά στο τι συγκροτεί ο φασισμός και αυτό προκύπτει από τη στρατηγική της κατάλυσης της αστικής δημοκρατίας μέσα από ένα μαύρο κίνημα που στόχο έχει να διαλύσει κάθε μορφή οργάνωσης των εργαζομένων και του λαού, να εξοντώσει την Αριστερά και κάθε δύναμη αντιπολίτευσης.

Αυτό είναι κάτι που γνωρίζουμε τόσο ιστορικά όσο και απτά, μέσα από την πρόσφατη διαδρομή της ΧΑ και άλλων φασιστικών μορφωμάτων στη χώρα μας· αυτό είναι που δίνει μια σχετική αυτοτέλεια στη φασιστική απειλή και δεν επιτρέπει να αντιμετωπίζουμε τα αντίστοιχα μορφώματα ως, απλώς, μια ακόμα συστημική δύναμη.

Φυσικά, ο Κασιδιάρης σήμερα επιστρέφει επιδιώκοντας ένα προφίλ εξιλέωσης, να δείξει ότι είναι ένας πολιτικός καριέρας που αφήνει πίσω τους τις «υπερβολές» του παρελθόντος. Σίγουρα θα βρεθούν πρόθυμα ΜΜΕ και περσόνες να βοηθήσουν το rebranding. Η δικογραφία όμως του 2020 και η μνήμη του αντιφασιστικού κινήματος θα θυμίζουν την αλήθεια, ότι πρόκειται για δολοφόνους, νοσταλγούς των ναζί. Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για επανάπαυση.

Και τώρα τι κάνουμε;

Καταρχάς, δεν μας επιτρέπεται να επαναλάβουμε τα λάθη της περιόδου 2010-2012, όταν η Αριστερά, όλων των εκδοχών, αρνήθηκε να ακούσει το καμπανάκι των περιφερειακών-δημοτικών εκλογών και να δει τη δυναμική που ανέπτυσσε στην Αθήνα η υποψηφιότητα Μιχαλολιάκου. Το 5,3% και οι πάνω από 10 χιλιάδες ψήφοι που συγκέντρωσε τότε η «Ελληνική Αυγή για την Αθήνα» δεν έγιναν κατανοητές, υποτιμήθηκαν ως δυναμική ή αναλύθηκαν ως χαλαρή ψήφος διαμαρτυρίας που, ατυχώς, κατέληξε σε φασίστες.

Καμία νέα πρωτοβουλία δεν πάρθηκε μες το μαζικό αντιμνημονιακό κίνημα και τις απεργίες, μες τους δρόμους της Αθήνας απέναντι στη φασιστική απειλή παρότι τα πογκρόμ και οι επιθέσεις στους μετανάστες πλήθαιναν. Ακόμα και η τεράστια καμπάνα που χτύπησε το 2012 με την πρώτη κοινοβουλευτική παρουσία της Χρυσής Αυγής και την ανάδειξη της σε 5ο κόμμα, δεν οδήγησε σε επαρκή ενεργοποίηση. Ένα σημαντικό βήμα ήταν τότε η ίδρυση του Αντιφασιστικού Συντονισμού Αθήνας-Πειραιά ενώ δύο χρόνια αργότερα δημιουργείται το Αντιφασιστικό Στέκι Δίστομο στον Άγιο Παντελεήμονα που είχε μετατρέψει σε άβατο για τους μετανάστες η ΧΑ.

Φυσικά, για να είμαστε δίκαιοι, υπήρξαν κι άλλες δυνάμεις και πρωτοβουλίες που ανέδειξαν σταθερά ήδη από νωρίς τη μαζική εμφάνιση της ΧΑ την ειδική σημασία και την αυτοτέλεια της φασιστικής απειλής (όπως η ΚΕΕΡΦΑ, η Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό). Παρόλα αυτά, μόνο μετά το 2013 και τις δολοφονίες των Λουκμάν και κυρίως του Φύσσα αναπτύσσεται μαζικό αντιφασιστικό κίνημα που σκοπεύει ευθέως να στερήσει το οξυγόνο και δημόσιο χώρο από τους ναζί, να τους αποκόψει από τις γειτονιές και να χτίσει δύναμη και αυτοπεποίθηση σε κομμάτια του λαού και της νεολαίας.

Δεύτερον, σήμερα το αντιφασιστικό κίνημα δεν χρειάζεται να καταφύγει σε ποινικό λαϊκισμό. Είναι απόλυτα λογικό να υπάρχει οργή που ένας ναζί, ηγέτης ταγμάτων εφόδου, έμεινε στη φυλακή 6 χρόνια με την καταδίκη του. Η οργή γίνεται ακόμα μεγαλύτερη αν σκεφτούμε το πώς το κράτος εξαντλεί την αυστηρότητα του σε άλλους πολιτικούς χώρους, που δεν βαρύνονται με δολοφονίες και πογκρόμ.

Ωστόσο, το κρίσιμο τώρα δεν είναι να παραταθεί η ποινή ή να υπάρξει στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων. Σε αυτό πρέπει να συνυπολογιστεί ότι υπάρχει ο διαρκής κίνδυνος πριμοδότησης μιας πολιτικής αυταρχισμού και συρρίκνωσης δικαιωμάτων, στην οποίων ούτως ή άλλως πρωτοστατεί η Νέα Δημοκρατία.

Η ίδια κυβέρνηση θα επιδοθεί τώρα σε έναν ρηχό και ψηφοθηρικό δήθεν αντιφασισμό, υπενθυμίζοντας ότι επί δικής της κυβέρνησης συνελήφθη ο Κασιδιάρης και καταδικάστηκε η ΧΑ, αποκρύβοντας όμως σκόπιμα τις 32 «ξεχασμένες» δικογραφίες στα συρτάρια του τότε Υπουργού Δημοσίας Τάξης Δένδια αλλά και την ανοιχτή επικοινωνία της κυβέρνησης της ΝΔ μέσω του Μπαλτάκου με τον Κασιδιάρη το 2013. Η εμπειρία του 2020 δείχνει σε έναν άλλο δρόμο.

Το κρίσιμο, συνεπώς, είναι το τρίτο σημείο: να κοπεί κάθε οξυγόνο και διαθέσιμο έδαφος για το κόμμα Κασιδιάρη και κάθε αντίστοιχη προσπάθεια. Όπως έγινε σε όλο τον δρόμο μέχρι την καταδίκη του 2020, πρέπει το ίδιο το μαζικό κίνημα να αμφισβητήσει τα γραφεία και τη δράση του νέου κόμματος, να σταθεί αποφασιστικά απέναντι σε κάθε νέα επίθεση, να κοπεί κάθε σκέψη για νέα πογκρόμ και τάγματα εφόδου.

Πέρα από αυτό, χρειάζεται μια μάχη σε όλα τα πεδία· να μην μείνει αναπάντητος ο φασιστικός λόγος στη δημόσια σφαίρα και στο διαδίκτυο, να μην εγκαταλειφθεί η νεολαία, ειδικά τα πιο ευάλωτα τμήματα, να διοχετεύσει την οργή της σε σωτήρες τύπου Κασιδιάρη. Άλλωστε όπως φαίνεται από τα social media και την καταγραφή περιστατικών σε σχολεία από το Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας, η νέα γενιά με τα ειδικά χαρακτηριστικά της θα αποτελέσει το βασικό target group του Κασιδιάρη. Να μην αφήσουμε να γίνει αιμοδότης του.

Η μάχη με τον φασισμό εξελίσσεται σε όλα τα επίπεδα και το πρώτο βήμα θα γίνει αυτή την Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου στην πορεία στο Κερατσίνι με αφετηρία το μνημείο του Παύλου Φύσσα στην Αμφιάλη και κατεύθυνση το μπλόκο της Κοκκινιάς.

Αντί επιλόγου

Πέρα από την προφανή απειλή που αποτελούν τα διάφορα φασιστικά μορφώματα, απειλή που δεν υπάρχει καμία δικαιολογία πλέον να την υποτιμήσουμε, υπάρχει και μια θετική διάσταση που συχνά παραλείπεται. Η αντιφασιστική πάλη είναι δρόμος για την Αριστερά να συνδεθεί με λαϊκά στρώματα και τμήματα της εργατικής τάξης που μόνο διακηρυκτικά (και φαντασιακά…) εκπροσωπεί, χωρίς ποτέ να αναπτύσσει οργανικούς δεσμούς μαζί τους. Η καρδιά της εργατικής τάξης στην Ελλάδα βρίσκεται (και) μες τις κοινότητες μεταναστριών και προσφύγων που γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει η άνοδος του φασισμού.

Μια Αριστερά που έμπρακτα στηρίζει τους αγώνες τους και γίνεται ασπίδα απέναντι στους Κασιδιάρηδες, είναι και αυτή που θα έχει κερδίσει επάξια το δικαίωμα να καταθέσει το όραμα της συνολικά. Η Ανυπότακτη Γαλλία έχει δείξει σταθερά έναν τέτοιο δρόμο την τελευταία δεκαετία· δεν διεκδικεί καιροσκοπικά την ψήφο των μεταναστριών κάθε 4-5 χρόνια αλλά στηρίζει τους αγώνες τους απέναντι στον ρατσισμό και την Ακροδεξιά σταθερά.

Αντίστοιχα, η θαρραλέα στήριξη του Μελανσόν στην αντιφασιστική ομάδα Jeune Garde έδειξε στη μαχόμενη νεολαία της Γαλλίας ότι η Αριστερά δεν υποχωρεί μπροστά στο κυνήγι μαγισσών ούτε ταλαντεύεται στις αντιφασιστικές αρχές της για να γίνει αρεστή στον συρρικνούμενο χώρο του Κέντρου — και όλα δείχνουν ότι αυτή η επιλογή δεν θα κοστίσει εκλογικά, το αντίθετο μάλλον. Για όλους τους λόγους του κόσμου, η θέση μας τώρα είναι στην αντιφασιστική πάλη.

Το άρθρο Η αντιφασιστική νίκη της 7ης Οκτωβρίου δείχνει τον δρόμο εμφανίστηκε πρώτα στο Ανυπακοή - για μια οικολογική ριζοσπαστική αριστερά.

Το λογότυπο άλλαξε και από χρυσό έγινε πράσινο και το website της εταιρείας γέμισε με εικόνες που καμία σχέση δεν έχουν με τον τόπο εξόρυξης: καλλυντικά, ηλεκτρικά αυτοκίνητα, κινητά τηλέφωνα, δορυφόροι και υπολογιστές.

Μα κυρίως γέμισε με εικόνες δασών και πράσινων τοπίων. Το μότο της βιομηχανίας είναι πλέον «Το έργο μας μπροστά» και προσπαθεί να μας πείσει ότι στις Σκουριές πραγματοποιείται ένα έργο κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης, θέσεων εργασίας και περιβαλλοντικής προστασίας.

Αναρωτιέμαι αν οι διαφημιστές που δημιούργησαν τη συγκεκριμένη καμπάνια επισκέφτηκαν καθόλου την περιοχή της Χαλκιδικής. Αν, πέρα από εικόνες σχεδιασμένες στον υπολογιστή και με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης, φωτογράφησαν το δάσος των Σκουριών και το μεταλλείο εντός του. Αν συνομίλησαν με κάποια κάτοικο της περιοχής και τη ρώτησαν τη γνώμη της για τα μεταλλεία.

Πιστεύω πως δεν το έκαναν. Γιατί αν το έκαναν, θα εντυπωσιάζονταν και οι ίδιοι από την αναντιστοιχία της ψηφιακής με τη φυσική πραγματικότητα. Το έντονο πράσινο θα έδινε τη θέση του στο πραγματικό χρώμα της εταιρείας και του τόπου μετά τις παρεμβάσεις της, το γκρίζο. Ένα γκρίζο που πλέον κυριαρχεί στο περιβαλλοντικό, κοινωνικό και οικονομικό τοπίο της περιοχής.

Η Ελληνικός Χρυσός, θυγατρική της καναδικής Eldorado Gold, επιβεβαιώνει τον κανόνα των βιομηχανιών εξόρυξης παγκοσμίως: παρουσιάζουν μια εικόνα πράσινων και κοινωνικά επωφελών επενδύσεων στους χάρτες τους, στις ψηφιακές εικόνες και στο επικοινωνιακό τους υλικό τη στιγμή που ο τόπος της εξόρυξης, η ΒΑ Χαλκιδική στη συγκεκριμένη περίπτωση, βιώνει μια περιβαλλοντική, κοινωνική και οικονομική καταστροφή.

Η περιβαλλοντική καταστροφή είναι εμφανής σε όποιον επισκεφτεί τις Σκουριές σήμερα. Η εταιρεία έχει περιφράξει μια τεράστια έκταση στην οποία, προφανώς, απαγορεύεται η πρόσβαση. Από τα κιγκλιδώματα όμως μπορεί ο καθένας να δει την πραγματικότητα: το δασικό τοπίο έχει αντικατασταθεί από το βιομηχανικό.

Το βουνό έχει σκαφτεί στο βάθος του, η τεράστια τρύπα του ανοικτού ορύγματος, αν και πλέον καλυμμένη με μεταλλικές κατασκευές είναι παρούσα και στη θέση των δέντρων έχουν χτιστεί δεκάδες βιομηχανικά κτίρια.

Οι παλιοί δασικοί χωματόδρομοι έχουν δώσει τη θέση τους σε ασφαλτοστρωμένους αυτοκινητόδρομους από όπου περνάνε καθημερινά δεκάδες φορτηγά. Αν σταθείς στην Ιερισσό και κοιτάξεις απέναντι στο βουνό εκεί που κάποτε έβλεπες ένα καταπράσινο δάσος πλέον βλέπεις ένα γκρίζο βιομηχανικό τοπίο.

Όπως χαρακτηριστικά λένε οι κάτοικοι «κάθε βράδυ βλέπουμε το δεύτερο φεγγάρι: τα φώτα και τους προβολείς του εργοστασίου που ξεπροβάλλει σε ένα σεληνιακό τοπίο».

Για την οικονομική καταστροφή αρκεί κανείς να ανατρέξει στην καταστροφική και (αναθεωρημένη προς το χειρότερο πλέον) σύμβαση παραχώρησης. Η αποικιοκρατικής φύσης σύμβαση είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της εταιρείας.

Με μια σειρά από δεσμευτικά άρθρα το Ελληνικό Δημόσιο παραιτείται από κάθε αξίωση ενάντια στην εταιρεία, θεσμοθετείται η διαιώνιση του μονοδιάστατου εξορυκτικού μοντέλου ως το μόνο αναπτυξιακό όραμα για την περιοχή, το ελληνικό κράτος δεν έχει κανένα δικαίωμα στα μεταλλεύματα μετά την εξόρυξή τους από τη γη, παύει η ποσόστωση 90/10 υπέρ της εντοπιότητας των απασχολούμενων και τέλος, το Ελληνικό Δημόσιο επί της ουσίας δεν δικαιούται να επιβάλλει πρόστιμα στην Εταιρεία καθώς κάτι τέτοιο μπορεί να θεωρηθεί «ουσιώδης οικονομική επιβάρυνση» εναντίον της [1].

Με λίγα λόγια, η εταιρεία εκ προοιμίου δεν ελέγχεται και οι εργαζόμενοί της (πολύ λιγότεροι από τα νούμερα στις διαφημίσεις της εταιρείας) είναι κατά κύριο λόγο μη ντόπιοι ενοικιαζόμενοι εργάτες [2].

Η κοινωνική καταστροφή είναι δυστυχώς εμφανής από την πρώτη βόλτα στα χωριά του δήμου Αριστοτέλη της ΒΑ Χαλκιδικής. Η εταιρεία πλέον έχει τον απόλυτο λόγο σε κάθε κοινωνική και οικονομική πτυχή. Ορίζει ποιος δουλεύει και ποιος δεν δουλεύει στα έργα, είναι παρούσα σε κάθε κοινωνική εκδήλωση, πραγματοποιεί επουσιώδεις μικροδωρέες που διαφημίζονται με τεράστιες ταμπέλες, απαγορεύει εκείνα τα επαγγέλματα και εκείνες τις δραστηριότητες που δεν συνάδουν με τη «μεταλλευτική ιστορία του τόπου».

Οι αγροτικές καλλιέργειες έχουν καταστραφεί λόγω της αποστράγγισης του βουνού, οι μελισσοκόμοι και οι δασεργάτες έχουν περιοριστεί χωρίς γη για τις δουλειές τους και οι μικρές λιανικές επιχειρήσεις χάνονται [3]. Αυτό που επικρατεί είναι μια αίσθηση χωροκοινωνικής αδικίας: «η εταιρεία κλέβει τον τόπο και το μέλλον μας» όπως λένε κάποιοι ακόμη κάτοικοι των γύρω χωριών.

Η Ρέιτσελ Κάρσον στο εμβληματικό της βιβλίο «Σιωπηλή Άνοιξη» [4] μάς μιλάει για την άνοιξη που χάνει τους ήχους της στα παλιά αγροτικά τοπία των ΗΠΑ λόγω των ζιζανιοκτόνων και τις βιομηχανικές καλλιέργειες μεγάλης κλίμακας.

Αντιθέτως και ειρωνικά, το τοπίο της Χαλκιδικής πλάι στις Σκουριές δεν είναι πλέον ήσυχο αλλά θορυβώδες: οι ήχοι του δάσους έχουν χαθεί και έχουν αντικατασταθεί από τη βουή των εκσκαφέων και των τρυπανιών. Και αυτή η βουή είναι καταστροφική. Γι΄αυτό το τοπίο είναι υπεύθυνη η Ελληνικός Χρυσός, γι΄αυτό αξίζει να την μνημονεύουμε και να την «ευχαριστούμε».

Σημειώσεις:

1. Περισσότερα για τις καταστροφικές πτυχές της σύμβασης παραχώρησης: https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/287084_na-mia-epizimia-gia-dimosio-symferon-symbasi/
2. Για μια ανάλυση σε σχέση με τους εργαζόμενους στην Ελληνικός Χρυσός βλ. και Κεφάλαιο 9 στο: https://www.didaktorika.gr/eadd/handle/10442/43832
3. Ο.π. Κεφάλαιο 14
4. https://en.wikipedia.org/wiki/Silent_Spring

Το άρθρο Σ’ ευχαριστώ, ω εταιρεία! εμφανίστηκε πρώτα στο Ανυπακοή - για μια οικολογική ριζοσπαστική αριστερά.

Αυτή η προσπάθεια προκαλεί τα δημοκρατικά και αντιφασιστικά αισθήματα της ελληνικής κοινωνίας. Τα σχέδια πολιτικής επανεμφάνισης του διευθυντή της δολοφονικής εγκληματικής οργάνωσης, με βίντεο που κυκλοφορούν στα social media, «εγκαίνια» των δήθεν «γραφείων» κ.ά., που στοχεύουν πρωτίστως στη νέα γενιά, αποτελούν προσβολή στη μνήμη του Παύλου Φύσσα, του Σαχζάτ Λουκμάν και όλων των θυμάτων της Χρυσής Αυγής.

Ξέρουμε καλά ότι ο φασισμός τροφοδοτείται από τις πολιτικές εξαθλίωσης της κοινωνίας και από τις πρακτικές διασυρμού του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας. Γι’ αυτό και ξεκαθαρίζουμε ότι ανεξάρτητα από τα όποια θεσμικά εμπόδια τίθενται από την ισχύουσα νομοθεσία –και που το 2023 δεν εμπόδισαν τους ναζιστές να κατέβουν στις εκλογές με ένα σχήμα– , οι προσπάθειες αυτές θα βρουν μπροστά τους ένα αδιαπέραστο τείχος μέσα από την κοινωνία.

Δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι:

• Δεν έχουμε καμία ανοχή στη ρητορική του μίσους, τον ρατσισμό και τη φασιστική βία
• Δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι οι θεσμοί και το σύστημα θα αντιμετωπίσουν τον φασισμό
• Θα δώσουμε αδιαπραγμάτευτα μαζικό αγώνα, στους δρόμους, στις γειτονιές, στα σχολεία και στους χώρους εργασίας
• Ο φασισμός τσακίζεται στην πράξη από την οργανωμένη κοινωνική δράση και ανυπακοή, την αλληλεγγύη, τη συλλογική οργάνωση και αντίσταση

Καλούμε κάθε αντιφασιστική συλλογικότητα, κάθε κοινωνικό φορέα σε επαγρύπνηση και μαζική κινητοποίηση.

Δεν θα επιτρέψουμε στον φασισμό να επιστρέψει. Δεν θα περάσουν!

Στηρίζουμε τις πολιτικές εκδηλώσεις στο πλαίσιο του Αντιφασιστικού Σεπτέμβρη και καλούμε στην πορεία 18/9 στις 17:00 στο Κερατσίνι, στο μνημείο του Παύλου Φύσσα.

Το άρθρο Δεν θα περάσουν! Η συλλογική δράση θα εμποδίσει την νεκρανάσταση των ναζιστών εγκληματιών εμφανίστηκε πρώτα στο Ανυπακοή - για μια οικολογική ριζοσπαστική αριστερά.

Υπήρξε κεντρική μορφή του εργατικού κινήματος, με συνεπή παρουσία για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες στους αγώνες των εργαζομένων ιδιαίτερα στον χώρο των τραπεζών.

Βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των μεγάλων αντιμνημονιακών αγώνων, απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις, την αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, την διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης και στην νεοφιλελεύθερη επίθεση στις συλλογικές κατακτήσεις, του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας.

Ο σύντροφος Καλύβης ξεχώριζε για την ηπιότητα, την ευγένεια, την ενωτική οπτική. Έτσι πορεύτηκε στην συνδικαλιστική και πολιτική του διαδρομή, φτιάχνοντας στέρεους συντροφικούς δεσμούς παρά τις διαφορετικές πολιτικές εκτιμήσεις για τη συγκυρία, με προσήλωση να κρατηθεί ζωντανή η σπίθα του αγώνα και της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Εμπνεόμενοι από τον σύντροφο Αλέκο θα συνεχίσουμε τον αγώνα για το κοινωνικά αναγκαίο απέναντι στη λογική μικρότερου κακού, θα συνεχίζουμε τον αγώνα μαζί με τη νεολαία, τις μετανάστριες, τις εργαζόμενες, τα πιο φτωχά μέλη της κοινωνίας, θα συνεχίζουμε με έστω λίγη από την ποιότητα που πρόσθετε στην λέξη σύντροφος!

Θέρμα συλλυπητήρια στους οικείους και στους/ις συντρόφους/ισσες του Αριστερού Ρεύματος.

Το άρθρο Αποχαιρετούμε με θλίψη τον σύντροφο Αλέκο Καλύβη εμφανίστηκε πρώτα στο Ανυπακοή - για μια οικολογική ριζοσπαστική αριστερά.

Πίσω από τους προκλητικά αστείους κυβερνητικούς ισχυρισμούς περί επιστροφής της ανάπτυξης, η κοινωνική πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Ακρίβεια στα βασικά αγαθά και ενοίκια που απορροφούν ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος, μισθοί που δεν επαρκούν για αξιοπρεπή διαβίωση, ιδιωτικοποιήσεις των βασικών αγαθών, διάλυση του ΕΣΥ, επισφαλής εργασία, υπερχρεωμένα νοικοκυριά, αντιμέτωπα με πλειστηριασμούς και funds.

Πλάι σε όλα αυτά, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα διαρκώς μειούμενο επίπεδο δημοκρατίας, όπου ο αυταρχισμός αντικαθιστά κάθε μέρα και περισσότερο το κράτος δικαίου και τους κανόνες του, καθώς και το άγος που αποτελεί η ενεργή στήριξη της Ελλάδας στη βάρβαρη γενοκτονία που συντελείται εδώ και τρία χρόνια στη Γάζα εναντίον των Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ.

Αν και δεν χωράει αμφιβολία ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποτελεί ένα αποκορύφωμα αυταρχικής νεοφιλελεύθερης και ακροδεξιάς πολιτικής στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, οι ευθύνες για την κατάσταση επιμερίζονται σε όλα τα κόμματα του μνημονιακού τόξου: ΠΑΣΟΚ, «ΕΛΑΣ», ΣΥΡΙΖΑ, υπηρέτησαν και υπηρετούν την θατσερική πολιτική του «δεν υπάρχει εναλλακτική», θεσμοθέτησαν μέτρα ακραίας φτωχοποίησης, διάλυσης των δημόσιων υπηρεσιών, γιγάντωσης των καρτέλ και, φυσικά, υποταγής στο ΝΑΤΟ και συμμαχίας με το Ισραήλ.

Αυτό ισχύει κατά μείζονα λόγο για το μετα-πολιτικό ΙΧ κόμμα του Τσίπρα «ΕΛΑΣ», το οποίο με απροκάλυπτη στήριξη των μεγαλύτερων ολιγαρχών της χώρας και των ΜΜΕ τους, προσφέρει στο σύστημα τη δυνατότητα της εναλλαγής, χωρίς να αμφισβητεί στο παραμικρό τους πυλώνες της οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής που ασκεί η κυβέρνηση.

Μάλιστα, σε μια σειρά από ζητήματα, με πιο χαρακτηριστικό αυτό των ιδιωτικών «πανεπιστημίων», το κόμμα του Τσίπρα λειτουργεί ως εμπροσθοφυλακή του συστήματος, ασκώντας κριτική στην κυβέρνηση ότι δεν θωρακίζει όσο πρέπει τη δεξιά πολιτική της.

Η σύγκλιση αυτή γίνεται ακόμα πιο εμφανής στα ζητήματα της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, με την ντροπιαστική «Ασπίδα του Αχιλλέα», που αφαιρεί δημόσιους πόρους και τους κατευθύνει σε εξοπλιστικά προγράμματα που επικυρώνουν τη μετατροπή της χώρας σε στρατιωτικό προτεκτοράτο των γενοκτόνων, να επικυρώνεται μέσα σε γενική συναίνεση.

Στο ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά λέμε ότι υπάρχει εναλλακτική, και είναι η Επανάκτηση.

• Στο Κράτος και τη Δικαιοσύνη, με θεσμούς κοινωνικού ελέγχου
• Στην κοινωνική στέγη, με κατάργηση των funds, του «Ηρακλή» και της golden visa
• Στην ενέργεια και τις μεταφορές, με κατάργηση των καρτέλ και επιστροφή στο δημόσιο των υποδομών
• Στη φορολογική πολιτική, με μείωση του φορολογικού συντελεστή στο 10% για τις μικρές επιχειρήσεις και φορολόγηση επί του παγκόσμιου ποσοστού κέρδους για τις πολυεθνικές
• Στη διαπραγματευτική ισχύ της εργασίας, με συνδικαλιστική ελευθερία, συλλογικές διαπραγματεύσεις και μείωση του χρόνου εργασίας
• Στο σύστημα πληρωμών, με δημόσιο σύστημα δημοσιονομικών συναλλαγών χωρίς χρεώσεις και κατάργηση του Υπερταμείου
• Στη δημόσια Υγεία, Παιδεία και Πολιτισμό, με κοινωνικό έλεγχο και κατάργηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων
• Στην κυριαρχία και ασφάλεια, με απεγκλωβισμό από τον μιλιταριστικό άξονα ΗΠΑ – Ισραήλ και σεβασμό στο διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο
• Στον ειρηνευτικό ρόλο και την επιρροή, με ανάληψη πρωτοβουλιών για τερματισμό της Γενοκτονίας και σύγκρουση με το ReArm Europe και τον οικονομικό μιλιταρισμό της ΕΕ
• Στο κοινωνικό όραμα, για ελευθεριακό σοσιαλισμό με αυτοδιαχείριση

Παλεύοντας για όλα αυτά, καλούμε στη διαδήλωση της ΔΕΘ το Σάββατο 5/9, στις 18:00, Αγίας Σοφίας και Εγνατία (Μετρό Αγίας Σοφίας).

Απέναντι στην κυβέρνηση του πολέμου, της ακρίβειας, και των σκανδάλων, για να πάρουμε πίσω τη ζωή που μας ανήκει!

Αριστερά είναι εδώ!

Το άρθρο Υπάρχει εναλλακτική και είναι η Επανάκτηση! – Συμμετέχουμε στη διαδήλωση στη ΔΕΘ το Σάββατο 5/9 στις 6μμ εμφανίστηκε πρώτα στο Ανυπακοή - για μια οικολογική ριζοσπαστική αριστερά.